In mijn werk zie ik het vaak gebeuren: leiders die hard werken aan het bevorderen van de psychologische veiligheid, mensen uitnodigen, luisteren en verbinden. Maar ze aarzelen tegelijkertijd om grenzen te stellen.

Daar gaat het vaak mis.

Leidinggeven aan meer psychologische veiligheid betekent niet alleen je reflectief opstellen en iedereen actief uit te nodigen om mee te doen. Het betekent ook: de onderlinge omgang bewaken die open en veilig samenwerken mogelijk maakt. En daar hoort ook aanspreken bij. Aanspreken op gedrag waardoor anderen zich niet durven te uiten, zich klein voelen worden en in hun schulp kruipen. Het kan gedrag van één iemand zijn of gedrag van een groep in een groep, een groep die de boventoon voert.

Het aanspreken is niet gemakkelijk: het liefst gebeurt dit niet hard, niet veroordelend, maar wel helder, professioneel en met compassie.

Het bevorderen van de psychologische veiligheid is dus geen “softe” kwaliteit. Het is een actieve vorm van leiderschap die bestaat uit uitnodigen, luisteren én begrenzen. Het is de kunst van ruimte geven én grenzen bewaken.

Als je tips hebt hoe jij dit aanpakt, zou je ze dan willen delen? Zodat we van elkaar kunnen leren?